© 2016 by Alexandros Papadakis

Λογοτεχνικές Ψηλαφίσεις

December 2, 2013

Θα στο πω σαν παραμύθι...

 

Πόσο καιρό έχει να σου πει κάποιος ένα όμορφο παραμύθι;;;

Με δράκους και νεράιδες, που να μην έχει απαραίτητα καλό τέλος;;;;


Άκου λοιπόν...
Ήταν κάποτε ένας δράκος.

Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο,πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του, και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.


Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του...
Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε:
- Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;
- Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις.
- Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;
- Όχι.. όποτε θέλω εξαφανίζομαι.
- Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;

Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση... όμως του απάντησε:
- Όχι.. όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει...
όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα...
Θέλησε να τη φιλήσει... μα η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.
Ο δράκος δάκρυσε... όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν.


Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του...
...του ψιθύριζε απλά το μυστικό...
...ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ...
...ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ...

 

*   *   *

Πατημασιές στην άμμο...

  

   Μιά νύχτα ἕνας ἄνθρωπος εἶδε ἕνα ὄνειρο. Ὀνειρεύτηκε ὅτι περπατοῦσε στήν ἀμμουδιά μέ τόν Κύριο. Στόν οὐρανό ἔβλεπε σκηνές ἀπό τή ζωή του. Σέ κάθε σκηνή παρατήρησε πατημα­σιές δύο ἀθρώπων στήν ἄμμο'  ἦταν οἱ δικές του καί τοῦ Κυρίου.­

   Ὃταν ἐμφανίστηκε μπροστά του ἡ τελευταία σκηνή τῆς ζωῆς του, κοίταξε πίσω στίς πατημασιές πάνω στήν ἄμμο. Εἶδε ὅτι πολλές φορές στό μονοπάτι τῆς ζωῆς του, ὑπῆρχαν οἱ  πατημασιές  ἑνός μόνον ἀνθρώπου. Παρατήρησε ἀκόμη ὅτι αὔτό συνέβηκε στίς πιό δύσκολες καί λυπημένες στιγμές τῆς ζωῆς του.

     Λυπήθηκε γι' αὔτό καί ρώτησε τό Χριστό:

    «Κύριε, εἶπες ὅτι ἀφοῦ ἀποφάσισα νά σ' ἀκολουθήσω, θά βάδιζες μαζί μου σ' ὅλο τό δρόμο. Εἶδα ὅμως ὅτι στίς δυσκολότερες ὧρες τῆς ζωῆς μου ὑπάρχουν πατημασιές ἀπό ἕνα μόνον ἄνθρωπο. Δέ μπορώ νά καταλάβω γιατί μέ ἄφησες ὅταν σέ χρειαζόμουν περισσότερο».

     Ὁ Χριστός ἀπάντησε: «Γιέ μου, ἀκριβό παιδί μου, σ’ αγαπώ καί δέ θά σέ ἄφηνα ποτέ μόνο. Στίς στιγμές δοκιμασίας καί πόνου, ὅταν βλέπεις πατημασιές ἕνός ἀνθρώπου,  ἦταν τότε πού, σέ ἔπαιρνα στήν πλάτη μου».

                                                         (Ἀπό τά ἀγγλικά)

 

     Πρίν σοῦ στείλει ὁ Θεός τό Σταυρό πού σηκώνεις τόν κοίταξε μέ τήν ἀτελείωτη δικαιοσύνη Του, τόν θέρμανε στή γεμάτη αγάπη καρδιά Του, τόν ζύγησε καλά μέ τά στοργικά Του χέρια, μῆ τυχόν καί πέσει βαρύτερος ἀπ’ ὅσο μπορεῖς νά σηκώσεις, καί ἀφοῦ ὑπελόγισε τό θάρρος σου, τόν εὐλόγησε καί τόν τοποθέτησε προσεκτικά στούς ὥμους σου. Μπορεῖς νά τόν σηκώσεις Κρατησέ τον καί ἀνέβαινε ἀπό τό Γολγοθᾶ πρός τήν Ανάσταση.

     Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ: «Μιμηταί μου γίνεσθε» (Ἀπ. Παῦλος).

 

© 6/2/2004 Αλέξανδρος Δ. Παπαδάκης

 

 

Να σου πω μια διδακτική ιστορία : Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας

 

Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!

-Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.

-Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

 

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

 

-Να σου πω μια ιστορία… Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

 

“Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…

 

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.

 

Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;

 

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;

 

Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα

 

Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα – ευτυχώς για μένα – ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

 

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.

 

Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο… Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.

 

Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…”

 

-Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.

 

Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.

 

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή… Με όλη σου την ψυχή!

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay με τίτλο «Να σου πω μια ιστορία»

 

 

Οι δυο "Λύκοι" (Ινδιάνικη ψυχωφελής ιστορία)

 

Η ιστορία με τους δύο λύκους. Μια παλιά ινδιάνικη διδακτική ιστορία για την εσωτερική μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή μας.

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε:

– Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας.

Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.

 

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:

– Και ποιος λύκος νικάει;

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:– Αυτός που ταΐζεις.

 

 

Η κουκουβάγια κι η πέρδικα

ΛΑΪΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Είναι πλέον γνωστό σε όλους ότι το ομορφότερο μωρό είναι αυτό της κουκουβάγιας!
(Αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια... από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά
του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)

 

 

ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ «ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ» ΣΑΣ ΜΙΛΟΥΝ

 

Από πολύ νεαρή ηλικία είχα ως δόγμα το «Εγώ να είμαι καλά και δε βαριέσαι. Τι με νοιάζει για όλους τους άλλους;... Βρε, αρκεί εγώ να περνάω καλά και ας πάει να καταστραφεί όλο το σύμπαν». Βέβαια, πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι αν δεν είναι όλος ο κόσμος καλά, ούτε εγώ θα μπορούσα να είμαι.

 

Συνειδητοποίησα ότι τα πάντα ξεκινούν από το μίζερο εγώ μας που μας αποξενώνει από τους συνανθρώπους μας και μας κάνει αντικοινωνικούς. Θέλουμε όλα να συμφωνούν με τον δικό μας εγωκεντρικό κόσμο… να αγαπηθούμε όπως εμείς θέλουμε, φιλία με τα δικά μας δεδομένα, οικογένεια που θα επιβάλλεται στα δικά μας θέλω κ.λπ. 

 

Δυστυχώς έχει γίνει φύση μας το να μιλάμε πολύ, αλλά δεν έχουμε μάθει να ακούμε. Θέλουμε μόνο να μας ακούν! Δεν συνηθίζουμε… να ακούμε απόψεις με τις οποίες κατ' αρχάς διαφωνούμε… Δεν προσπαθούμε να μπούμε στην θέση του άλλου και να τον ακούσουμε, να δούμε τα πράγματα και μέσα από τον δικό του οπτικό ορίζοντα ώστε να βοηθηθούμε να διαμορφώσουμε μία πιο αντικειμενική αντίληψη. Και σκέφτομαι αν είναι δυνατόν έτσι να υπάρχει περιθώριο συνεννόησης και κατανόησης. 

 

Όταν τελικά συνειδητοποίησα όλα αυτά, τα πάντα απλοποιήθηκαν στη ζωή μου και απέκτησε αυτή νόημα. Κατέληξα στο ότι -οποία κι αν είναι η αφετηρία- υποχρεωτικά το τέλος θα πρέπει να μας οδηγεί στο να συναντηθούμε με την γητεύτρα του ανήμερου θεριού (= εγωισμού), γιατί μόνο αυτή έχει τον τρόπο να το δαμάσει… «Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, …σε τίποτα δεν ωφελούμαι» (βλ. Α’ Κορινθ. ιβ’ 27 - ιγ’ 13). Μόνο τότε αλλάζεις συνήθειες, «βλέπεις αλλιώς» τα πράγματα και ίσως τελικά έτσι καταφέρουμε να ξεφύγουμε από το μίζερο εγώ μας και να ανοιχτούμε επιτέλους στο ευλογημένο εμείς!

Αλέξανδρος Δ. Παπαδάκης
 

(πηγή: «ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ», τριμηνιαίο ενημερωτικό δελτίο ομώνυμου φιλανθρωπικού σωματείου, Έτος 28ο - Τεύχος 1)

 

 

Νύχτα Χριστουγέννων

 

Όμορφη νύχτα η νύχτα των Χριστου-γέννων... θαυμαστή, ξεχωριστή!...

Τη νύχτα αυτή όποιος πιστέψει... δεν θα ονειρευτεί, αλλά θα ζήσει το ΘΑΥΜΑ!...

Θα δει την Αγάπη να γεννιέται σε φάτνη και ως ένα μικρό φτωχό βρέφος να χωρίζει τον Κόσμο στα δύο!...

Σε αυτούς που ζητούν την Αγάπη -διότι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί- και στους δυστυχείς που την αρνούνται γιατί νομίζουν ότι την έχουν κατακτήσει αφ' εαυτού τους... Μάταια όμως, στην πραγματικότητα έχουν κατακτήσει μόνο ένα τεράστιο κενό στο εσωτερικό τους κόσμο, μία "εορταστική" κατάθλιψη...

Ας κάνουμε λοιπόν αυτή την νύχτα φάτνη την καρδιά μας και ας επιτρέψουμε την Αγάπη να γεννηθεί σε αυτήν και να ζεσταθεί από την θερμότητα που θα εκπέμπεται από την θέληση της (καρδιάς) να την κρατήσει δική της για πάντα μέσα της και αυτή (η Αγάπη) να μεγαλώνει από την άσβεστη θερμότητα της καρδιάς για ΑΓΑΠΗ!

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να πιστέψουμε στο θαύμα των Χριστουγέννων και τότε να είμαστε βέβαιοι ότι θα το ζήσουμε κιόλας...

Να έχετε μία όμορφη νύχτα Χριστουγέννων !

 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

 

«Το κυριότερο είναι να μη λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό.

Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους.

Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση.

Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει.

Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει.

Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.

Διότι τι είναι η  κόλαση, άγιοι πατέρες και αδερφοί μου;
Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάει κανείς».  
«Αδελφοί Καραμάζοφ», Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

 

Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις.

Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες.

Προσέξτε τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες.

Προσέξτε τις συνήθειές σας που γίνονται χαρακτήρας.

Προσέξτε το χαρακτήρα σας, γίνεται το πεπρωμένο σας.

...Ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν κανένα όριο. Επιλέξτε την τελευταία για να έχετε μιαν όμορφη, καλή ζωή ....

 

Το να αγαπάς είναι κάτι.

Το να αγαπιέσαι είναι κάτι σημαντικό.

Το να αγαπάς και να αγαπιέσαι,

είναι κάτι σημαντικό και σπουδαίο.

Το να αγαπάς εκεί που δεν αγαπιέσαι

είναι κάτι το θεϊκό.

 

  • Μην ψάξεις ποτέ να βρεις τον τέλειο άνθρωπο για να το αγαπήσεις. Αγάπησε τον ατελή και τελειοποίησε τον με την αγάπη σου!

  • Κάποιος είπε: «Η ψυχή που μπορεί να μιλήσει με τα μάτια, μπορεί και να φιλήσει με το βλέμμα»

  • Ο έρωτας δεν είναι σπάνιος. Σπάνιος είναι ο αμοιβαίος έρωτας και ο έρωτας που διαρκεί [Pascal Bruckner]

  • ...κι όταν η μοναξιά με ξεγύμνωσε για ν΄αγγίξω την ελευθερία ζήλεψε τ' όνειρο και με πήρε στα φτερά του . Μου ζήτησε την πίστη μου και μου χάρισε τα πάντα... (Μαριάνθη Ντεβακη - "Λευκές Σελίδες για Άναρχα Όνειρα")

  • Πολλες φορες οι καταστασεις αποκτουν τεραστια συναισθηματικη αξια μονο γιατι εσυ διαμορφωνεις τις καταλληλες συνθηκες μεσα στο μυαλο σου. Κι ετσι, εγκλωβιζεσαι σε αναμνησεις-αποκυηματα του νου σου. Αναμνησεις ομως που σε κανουν να νιωθεις ζωντανος.. ( από Kostas Tsoubaris )

  • «Ζήσαμε την ζωή κάποιου άλλου και ύστερα πεθάναμε εμείς» Τάσος Λειβαδίτης.

 

«Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά, «μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!»

Ν. Καζαντάκης

 

«Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.

Οι νεκροί σου δεν κοίτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη σου.»

Ν. Καζαντάκης 

 

«Ακουστέ, παιδιά μου, είπε· εφτά πατωσιές έχει ο ουρανός, εφτά πατωσιές η γης, και το Θεό δεν τον χωρούνε· μα η καρδιά του άνθρωπου τον χωράει· έχετε το λοιπόν το νου σας να μην πληγώσετε καρδιά ανθρώπου, γιατι εκεί μέσα βρίσκεται ο Θεός. Μα εσείς, Καστελιανοί, αλίμονο σας...» (Οι Αδερφοφάδες)

Νίκος Καζαντάκης

 

'' Γίνε ότι θέλεις..

Ένας ονειροπόλος.. Ένας ανένταχτος.. Ένας αραχτός..

Ένας ερευνητής.. Ένας ακτιβιστής.. Ένας ανύπαρκτος..

Ένας θεατής.. Ένας δάσκαλος..

Γίνε ότι γουστάρεις, ρε παιδάκι μου.. Εγώ μαζί σου..

Μόνο αυτό που προσπαθούν με τόσο πείσμα να σε κάμουν μην γίνεις..

Ένας χρήσιμος ηλίθιος.".....................

ΑΛΚΥΟΝΗ Παπαδάκη

 

Πέντε ελληνικά βιβλία στα εκατό καλύτερα όλων των εποχών

      Πριν από μερικά χρόνια 100 συγγραφείς από 54 χώρες αποφάσισαν να συγκεντρώσουν σε μια λίστα τα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών. Στα παλαιότερα βιβλία υπάρχουν τέσσερα βιβλία στην αρχαία ελληνική γλώσσα: Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου, η Μήδεια του Ευρυπίδη και ο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή, ενώ για τα νεώτερα χρόνια αναφέρεται στη λίστα ο Βίος και η Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, του Ν. Καζαντζάκη.

 

Τα Χριστούγεννα στα Αναγνωστικά 1920-1980 (PDF) (εξωτερικός σύνδεσμος)

"Η Καθαρή Δευτέρα" του Χρήστου Χριστοβασίλη (εξωτερικός σύνδεσμος)

Η Παναγία και ο Κλοουν. Μια Διδακτική Ιστορία (εξωτερικός σύνδεσμος)

Ο γέρος, το παιδί και ο γάιδαρος (εξωτερικός σύνδεσμος)

Ποίημα στους φίλους - Jorge Luis Borges (εξωτερικός σύνδεσμος)

Αργός χορός (ποίημα έφηβης καρκινοπαθούς) (εξωτερικός σύνδεσμος)

Το νησί των συναισθημάτων - Μάνος Χατζιδάκις (εξωτερικός σύνδεσμος)

Περισσότερη λογοτεχνία στο "The LAND of GODS" (εξωτερικός σύνδεσμος)

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

Η θητεία μου στα Κοινά

September 23, 2018

1/4
Please reload

Recent Posts
Please reload

Archive
Please reload

Follow Us
  • Facebook Social Icon
  • Facebook Basic Square
  • YouTube Social  Icon
  • Instagram Social Icon
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now